LinGKunG

 

เพลง ฝัน หวาน อาย จูบ - August Band (feat. พลอย ณัชชา)

[ost. ฝัน หวาน อาย จูบ]

 

ฉันฝันถึงเธอคนที่อยู่ไกลแสนไกล
ช่างหวานละมุนอบอุ่นข้างในหัวใจ
แต่อายไม่กล้าแม้จะบอกกับใคร
จึงจูบผ่านสายลมให้พัดพาไป

เพราะฝันและจริงยังไม่เคยพบกัน
เพราะหวานเกินไปไม่ว่าใครก็ต้องใจสั่น
เพราะอายเหลือเกินกว่าที่จะพูดคำนั้น
เพราะจูบของเธอยังไม่ใช่จูบของฉัน

* ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร ฉันควรต้องทำใจหรือเปล่า
(จะเป็นได้แค่เพียงฝัน)
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร สุขสมได้ดั่งใจหรือเป็นฝันชั่วคราว
(อยู่ที่เธอรู้ไหม)
ชีวิตของฉันเมื่อพบกับเธอนั้น จะเปลี่ยนแปลงหรือเป็นเหมือนเก่า
(เป็นแค่ฝันไป)
คือคำถามที่ฉันฝากไว้ ฉันวานให้สายลมพัดลอยผ่านไป..ถึงเธอ

ถ้าฝันและจริงจะบังเอิญเจอกันสักวัน
ถ้าหวานข้างในใจทั้งสองได้พร้อมๆ กัน
ถ้าอายจะหายไปจากประโยคเหล่านั้น
และถ้าจูบของเธอจะกลายเป็นจูบของฉัน

ซ้ำ *
ฝากทุกข้อความ ส่งไปถึงเธอ (รู้สึกอะไรบ้างไหมเธอ)
สิ่งที่ไม่อาจจะเปิดในยามที่พบเจอ (อยู่ข้างๆเธอ)
อาจมีสักวัน เธอจะได้รับมัน (เธอได้ยินเสียงอะไร…)
จะรู้ว่าฉันนั้นคิดเช่นไร

ซ้ำ *

 

 

เพราะมากๆเลย ^^

การันตีโดย เจ้าของบล็อก (ผู้เป็นคลั่งไคล้พิช)

 

สวัสดี exteen blog   

สบายดีมั้ย 55

เค้าไม่ค่อยได้อัพบล็อกนี้เลย รู้สึกผิดต่อไดอารี่ตัวน้อยๆ ณ ที่แห่งนี้จัง (. . )

Dear diary, i'm sorry.

 

 

 

..

เราเป็นคนเขียนไดอารี่ไม่เก่ง

..

เราเขียนตามที่เราคิด 

..

เราอาจไม่ได้ใช้ภาษาที่สวยหรู

..

แต่เราก็เขียนด้วยใจจริงๆนะ ทู้กกคน   เชื่อสิ

..

ขอบคุณทุกคน ที่ใช้ใจอ่านมัน

(เน่าจริงๆเลยเรา เหอๆ)

 

 หลังจากเวลาของเทอมแรกผ่านไปอย่างรวดเร็ว

มีสิ่งต่างๆ ผ่านเข้ามาในชีวิต

ผจญงาน + การบ้าน 55

ผจญกับแรงกดดัน ของการแข่งขัน เพื่อชัยชนะของแต่ละคน

เหอๆ เราก็มีจุดหมายนะ เพียงแค่มันไม่ยิ่งใหญ่ในสายตาของบางคนเท่านั้นเอง

แต่สำหรับเรา  'ยิ่งใหญ่' ยังไม่พอสำหรับมันเลย 55

อืมมม สรุป เราก็ผ่านมันมาได้อ่านะ 

สำหรับเกรดเทอมนี้ เราถือว่าน่าพอใจนะ แม้มันจะต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของสายก็เหอะ

" เราทำดีที่สุดแล้ว "   

อืมม........

 

ส่วนช่วงปิดเทอมก็เรื่อยๆ เรียนพิเศษ 3 วิชา เลข ฟิสิกส์ เคมี

 ชีวิตเหมือนเดิมทุกวันเลยอ่า

จริงๆ แล้วอาจารย์เค้าบอกว่าไม่ต้องเรียนพิเศษอ่านะ

แต่ถ้าเราไม่เรียน คะแนนอันน้อยนิด(ที่เราภูมิใจ)มันอาจจะต้อยต่ำลงไปอีก

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเรียนในห้องไม่รู้เรื่อง

เป็นเพราะตัวเราเองหรือ ??   ที่ไม่ตั้งใจเรียน    เป็นเช่นนั้นจริงๆหรือ T T

[เปลืองตังค์แม่อ่า~ แง]

 

เปิดเทอมใหม่

 หัวใจว้าวุ่นเลย 55

หน้าที่ : แม่สื่อ ที่หายากในสมัยปัจจุบัน และเป็นหน้าที่ ที่กำลังขาดแคลน

เราผู้นี้ จึงได้รับมาโดยปริยาย เหอๆ

มีสโลแกน : แค่เธอกับเขาลงเอยกัน แม่สื่ออย่างฉันก็มีความสุขแล้ว อิอิ ^^

 

Question :

ถ้าเราเป็นคนที่รู้เรื่องราวเกือบทั้งหมดของทั้งคู่ เป็นคนที่คอยให้คำปรึกษา

คอยหาโอกาสให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน  555

อืมมม คงไม่ผิดใช่ไหม? ถ้าทั้งคู่รู้ว่าบางเหตุการณ์มันไม่ได้บังเอิญ

แต่เป็นที่มีคนคนหนึ่งทำให้มันเกิดขึ้น ...

เค้าคงไม่คิดอะไรมากใช่ไหม...??

 

object :

เราจะคอยเป็นกาวสานความสัมพันธ์ของทั้งคู่เอง  ฮูเล่ๆๆ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอนทรีนี้อยากจะระบายเต็มที่เลย

เหตุผลที่จะเขียนลงในนี้คือ  ไม่ได้ต้องการให้คนอ่าน คนเมนท์อะไรเท่าไร  แต่ตั้งใจระบาย

 

ใครจะคิดบ้างว่าเมื่อเข้าไปในรั้วจามรุรี แล้ว การดำเนินชีวิตมันจะต้องมีอุปสรรคมากมาย

 จากเด็กทีเรียนตจว เข้าไปเรียนในกรุง

 ความขยันมันต้องเพิ่มขึ้นเท่าตัว

มีการแข่งขันกันสูง   สูงเกินไปจนน่ากลัว

 

ใครบอกว่าไม่เรียนพิเศษแล้วก็เรียนรู้เรื่อง

มันไม่จริงเลย

 มีอาจารย์ท่านนึง ท่านเข้ามาสอนแล้วถามว่า ทุกคนคงรู้กันแล้วใช่มั้ย

งั้นตรงนี้อาจารย์ผ่านเลยนะคะ   เด็กก็จะยกมือถาม แต่

อาจารย์ไม่สามารถอธิบายให้นักเรียนเข้าใจเวลาถามได้  ไม่ใช่ว่าอาจารย์ไม่เก่ง แต่

อาจารย์ท่านสอนเร็วมาก  จนตอนนี้คิดว่าการเรียนพิเศษมันสำคัญกับชีวิตไปแล้ว

 

พอตอนสอบซัม นรกเริ่มมาเยือน

ทำข้อสอบไม่ได้  TT

ทำเลขไม่ทัน  ทั้งๆที่ แค่ 8 ข้อ 2 ชม  แต่เด็กทั้งห้องทำไม่ทัน

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้อสอบโหดขนาดไหน

ชีวะ 30 ข้อ อัตนัย 5 หน้า  ชม.

etc.

โรงอาหารลอยมาอยู่ตรงหน้า

เราจะจับมือกันเดินเข้าโรงอาหาร

 

เฮ้อ เหนื่อยกายนะ

แต่ยังไม่เหนื่อยใจ เพราะ

หากไม่มีเพื่อนในห้องที่คอยประคับประคองกันไป

หากไม่มีเพื่อนให้ถามเวลาไม่เข้าใจ

หากไม่มีเพื่อนคอยเป็นกำลังใจ

หากไม่มีพวกเธอ กิฟท์ไซน์ รุ่น หก และพี่รุ่นห้า

ฉันก็คงทนไม่ไหว

 

 

Love   TU71 & Gift Sci